Jonek «bizirik nago» hots egiten digu sarritan. «Hitzak behin betiko / gal ditzadan bizitzaren artisau / jaio berrien atzamarretan», «guk sototik aterako ditugu printzesa eta arlekinak / bizitza berri bat asmatzen ari garela pentsatuz», «hil arte / hil arte bizi haiz» diotso lurrak. Laburtuz: «hitz bitan: bizi naiz / hau da nire eskaintza». Esperientziak mingarriak dira: «Ihesean doaz munduren taupadak / nire otoitzean zare zulatutik. / Baina nik / mundua Bizirik da» diosku. Terenzioren «Homo sum: nihil humanum a me alienum puto» hura gogoratuz edo, dio: «deus ez zait arrotza, deus ez dago hila / bitarte santu honetan den-dena da bizia». Eta, elizetako otoitzen antzera, bukatzen du: «eta Hau Bizitza da / beste ofiziorik ez daukat».

Natura gupidagabeak setiatua, deiadar egiten digu, Sisifo bakarti baten antzo: «ihesean uhinak / ihesean eguzkia / ihesean munduaren taupadek esan dute / zure-tzat bihotzaren zama / guk ez dakigu Bizitza zer den».
Adiskide bat daukagu «arantzez zauriturik masustak biltzeko» irakurleok «arratseroko bide amaigabeegian».
Angel Zelaieta